www.kous.org
Intro
Welkom op mijn homepagina, Ik ben Ruben, ik ben in 1955 in Zeist geboren.
Op dit moment woon ik in een dorp vlakbij Heerlen, en heb een tweede huis in een dorp vlakbij Arnhem.
Op deze pagina is informatie te vinden over mijn bijzondere kniekousen.
Misschien ben je mij ooit een keer in de zomer tegen gekomen, en vroeg je je toen af,
waarom ik zelfs bij tropische temperaturen in hartje zomer zulke strakke zwarte kniekousen aan had.
Of je kwam me midden in de winter tegen, toen ik een Capri spijkerbroek droeg, met daaronder een paar zwarte kniekousen.
Ik draag echter geen gewone kniekousen, op deze website kan je het gehele verhaal lezen.
Bedrijfsongeluk
Hoe is dit alles zo gekomen ? Welnu; Lees hieronder het hele verhaal;
Destijds werkte ik als stuurman op de koopvaardij, o.a. op een LPG tanker, die voer tussen Rotterdam en het verre oosten.
Ooit moesten we een lading LPG lossen in een haven in Indonesie, waarbij het behoorlijk mis ging.
Tijdens het lossen ontstond een grote lekkage, waarop ik vervolgens tot knie-hoogte in de LPG van ruim 100 graden onder nul stond.
Het resultaat was dat ik meerdere beschadigingen van de zenuw-uiteinden in m'n onderbenen op heb gelopen, zodat het dragen van een lange broek
een nogal pijnlijke gewaarwording werd, mede vanwege het optredende "dove gevoel", veroorzaakt door m'n beschadigde zenuwen.
Je moet je voorstellen, als je veel te lang in de zon hebt liggen bakken, je bent enorm verbrand, en vervolgens
ga je een T-shirt over je verbrande huid aantrekken. Dit is zo ongeveer het gevoel in m'n kuiten, als ik een lange broek aantrek.
De aandoening, die ik heb, wordt ook wel Paresthesie, ( NL ) of Allodynie ( EN ) genoemd.
De tijd, vlak na het ongeluk
De tijd, vlak na het ongeluk was vreselijk. Om niet te verrekken van de pijn in m'n kuiten, was ik verplicht
om altijd een paar super-strakke elastieken compressiekousen te dragen. Elke ochtend was het een worsteling van een kwartier, om mezelf in
die strakke dingen te wurmen. Later kreeg ik er een aantrek-hulp, voor, maar het bleef een ramp.
Helaas had ik in die tijd een paar spuuglelijke tattoo's op m'n benen, maar voor mijn gevoel, moest dat toch anders kunnen.
Vroeger bestonden er uiteraard nog geen lasers, waarmee ongewenste tattoo's verwijderd konden worden,
dus het enige wat in die tijd nog mogelijk was, wilde ik m'n benen weer enigszins toonbaar hebben,
was het hele been vanaf m'n enkel tot aan m'n knie helemaal egaal zwart te 'blinderen' ,
zodat die lelijke tattoo's voorgoed onzichtbaar waren.
Nadat ik de nodige jaren met geheel zwarte 'geblindeerde' benen gelopen had, kwam een psycholoog met een lumineus idee;
Hij stelde voor, om van m'n geblindeerde benen m'n 'handelsmerk' te maken, nl. een paar lange zwarte kniekousen.
In die tijd is het idee van 'deelbare kniekousen' ontstaan, zodat ik, als ik in m'n vrije tijd was,
die akelige elastieken kousen niet meer aan hoefte, maar gewoon in een Capri spijkerbroek kon lopen, maar toch nette egaal dichte benen had.
Het ontstaan van het idee van 'deelbare' kniekousen
Ik heb hier een heel lange tijd over nagedacht, toen kwam ik op het idee om m'n 'dichte' benen voortaan als 'deelbare' kniekousen te benoemen.
Als je het niet weet, dan zou je zeggen, dat ik een paar strakke zwarte steunkousen aan heb. Daarom noem ik deze pigmentlaag ook mijn "steunkousen"
Op deze manier krijg ik, in combinatie met een paar korte donkergrijze sokjes, de beschikking over een paar mooi strak zittende kniekousen,
die ook nog heerlijk zijn om te dragen.
Niemand heeft in de gaten, dat ik in feite met blote benen loop, voor de omstanders lijkt het erop, alsof ik neutrale kniekousen aanheb.
Bovendien vind ik zelf, dat je als 71 jarige niet meer met blote benen kunt lopen, dat ziet er echt niet uit.
Nu maken m'n bijzondere kniekousen inmiddels deel uit van m'n imago. Ik ben er nog steeds erg blij mee.
Het aanbrengen van m'n cosmetische steunkousen
De vast aangebrachte steunkousen zijn inmiddels een essentieel onderdeel van m'n nieuwe bijzondere kniekousen.
Het aanbrengen van deze vaste steunkousen als deel van m'n nieuwe kniekousen was een bijzonder pijnlijke ervaring.
Ik heb dit laten uitvoeren tijdens m'n zomervakantie in 1994,
Het eerste was m'n linker been aan de beurt, en na een paar weken m'n rechter been.
Na een genezingstijd van drie weken, waren m'n 'steunkousen' klaar om gebruikt te worden.
Eindelijk kon ik die akelige elastieken compressiekousen in de kast laten, en gebruik maken van m'n eigen cosmetische steunkousen.
Ik noem ze steunkousen, omdat de zwarte pigmentlaag loopt vanaf m'n enkels tot vlak onder m'n knie,
net zoals echte steunkousen eruit zien. Mijn voeten worden dus bedekt door de reeds eerder genoemde donkergrijze korte sokjes.
Mijn deelbare kousen, die dus bestaan uit het vast aangebrachte steunkous-gedeelte, plus korte sokjes, zijn erg gebruikersvriendelijk,
ik hoef nooit in m'n kast naar schone kniekousen te zoeken, want m'n cosmetische steunkousen zijn altijd op m'n
benen aanwezig, dus meteen beschikbaar voor gebruik, het is voldoende om er een paar korte donkergrijze sokjes bij aan te trekken,
vervolgens ben ik in het bezit van een paar mooi strak zittende kniekousen, die er ook nog eens keurig netjes uit zien.
Als ik 's avonds naar bed ga, hoef ik alleen maar m'n sokjes uit te trekken,
de rest van m'n kniekousen blijft achter op m'n benen. Als ik slaap, heb ik daar totaal geen last van.
Het was nog een hele tour, om korte sokjes te vinden met precies de juist kleur grijs. Uiteindelijk kwam ik uit bij een paar van de Zeeman,
en ook nog goedkoop ook, nl. € 0,49 per paar. Ik heb er twintig paar van ingeslagen, dan heb ik voorlopig genoeg, immers zonder een
verwisselbaar deel in de juiste kleur, worden m'n vaste steunkousen ook nagenoeg onbruikbaar. :-(
Nadelen van mijn nieuwe 'deelbare' kniekousen
Uiteraard zitten er ook nadelen aan m'n bijzondere kniekousen.
Als het in de zomer een graad of dertig, vijf en dertig is, en ik loop in m'n korte broek, en op sandalen buiten,
dan zijn m'n vaste steunkousen nog altijd aanwezig, want ik kan ze niet uit trekken, of op een andere wijze verwijderen.
Het ziet er dan uit, alsof ik een paar strakke donker-grijze steunkousen aan heb, die enigszinds doelloos op m'n benen aanwezig zijn.
Het is nl. zo, dat deze vaste ( cosmetische ) steunkousen geen enkele fysieke ondersteuning bieden, dit in tegenstelling tot echte steunkousen.
Ook kan ik niet kiezen, om een keer een andere kleur kniekousen aan te trekken.
Mijn vaste steunkousen hebben altijd dezelfde kleur, nl. donker-grijs.
Getatoeerde rug
Als ex-zeevarende stond ik al sinds de vorige eeuw bekend als "die getatoeëerde kletskous", vanwege m'n tatoeages en m'n sociale vaardigheden.
Uiteraard heb ik, als goed zeeman zijnde, nog meer tatoeages op m'n lichaam aanwezig.
De mooiste vind ik wel die op m'n rug zit, ondanks dat ik die zelf nooit kan zien.
Hierboven zie je een foto van mij, met m'n mooi getatoeëerde rug.
Foto's van mijn bijzondere kniekousen
Klik onder aan deze pagina voor een paar plaatjes, waarop ik te zien ben in een drie-kwart spijkerbroek,
een z.g. Capri broek. Op de betreffende plaatjes lijkt het erop, alsof ik een paar gewone donkergrijze kniekousen aan heb.
Het zijn echter geen gewone kousen, maar, zoals eerder gezegd, ben ik in het bezit van een paar deelbare kniekousen volgens eigen ontwerp.
Mijn kniekousen bestaan zoals gezegd, uit twee delen, nl. een vast gedeelte, wat destijds onuitwisbaar onderhuids is aangebracht,
en een verwisselbaar deel, bestaande uit een paar donkergrijze korte sokjes.
Mijn ( gedeeltelijk ) getatoeëerde kniekousen hebben als voordeel, dat ze nooit afzakken, kriebelen, of plakkerig warm zitten.
Ook kunnen ze niet door 'onbevoegden' ( lees: pestkoppen ) naar beneden getrokken of kapot gemaakt worden.
Het vaste deel van m'n getatoeëerde deelbare kousen verslijt m'n hele leven niet, ik heb in m'n hele leven maar één paar kousen nodig.
Ook hebben m'n kniekousen een heel erg hoog draagcomfort, zelfs bij 30 graden in de zomer merk ik niet, dat ik zulke strakke kniekousen aan heb.
cosmetische kousen als mode-accessoire
Voor mij was het om medisch cosmetische reden min of meer noodzakelijk, om mezelf een paar
cosmetische steunkousen te laten aanmeten, teneinde verlost te zijn van die strakke TEK kousen.
Op latere leeftijd, ik ben nl. van 1955, wordt het gebruik van elastieken kousen bijzonder inspannend.
Op dit moment zijn m'n cosmetische steunkousen niets meer of minder dan een uitbreiding van m'n garderobe, teneinde er
ondanks de ziekte in m'n kuiten, nog enigszins toonbaar uit te zien, als ik in een korte broek loop.
Het is voor mij eigenlijk meer een medisch hulpmiddel, te vergelijken met een wandelstok, of een paar krukken.
M'n bijzondere kousen zijn volledig onderhoudsvrij, ik draag ze nu ruim 30 jaar tot volle tevredenheid.
Echter, ik heb ook wel vragen gehad, of het mogelijk is, om dergelijke kousen te gaan dragen, om
een keer "eens iets anders" aan te trekken als dat iedereen al heeft. Uiteraard is dit mogelijk. Wel zou ik je willen aanraden,
om er heel goed over na te denken. 'Even je kousen uit trekken' is er dan in de toekomst niet ( nooit ? ) meer bij.
Als je een paar gezonde benen hebt, is het natuurlijk altijd mogelijk, om je cosmetische steunkousen door middel van een lange broek
aan het zicht te onttrekken. Maar vindt je je bijzondere kousen ook over twintig jaar nog leuk om te dragen ?
Tenslotte .....
Als ik op vakantie naar een warm land ga, ben ik erg blij met m'n speciale kousen, vooral in de tropen zitten ze heerlijk ! ;-)
Ook hoef ik nooit sok-ophouders te gebruiken, of elastiek te vervangen, m'n kousen knellen nooit en zien er altijd keurig netjes en verzorgd uit.
Daar komt nog bij, dat ik zo langzamerhand de leeftijd begin te krijgen, waarop het dragen van lange zwarte kousen niet ongebruikelijk is. ;-)
Ook is het zo, dat je je in het begin heel erg opgelaten voelt, als je voor de allereerste keer in de zomer in een korte broek met je nieuwe kousen
in het openbaar de straat op gaat. Je hebt de neiging om onmiddelijk naar huis te rennen om ze uit te trekken.
( wat vervolgens dus niet blijkt te kunnen... ) Bovendien is het in eerste instantie heel vreemd om met het vaste deel van je kousen aan onder de douche te gaan,
of met het vaste deel van je kousen aan in bed te kruipen. Na enkele maanden raak je er wel aan gewend, maar het blijft wel een rare gewaarwording.
Daar tegenover staat het voordeel, dat ik nooit in de kast hoef te zoeken naar een paar schone kniekousen, plus dat mij de dagelijkse worsteling
bespaard blijft, om mezelf in een paar super-strakke elastieken compressiekousen te wurmen, mijn bijzondere kniekousen zijn nl. meteen
beschikbaar, op het moment, dat ik uit m'n bed stap, het enige wat ik nog hoef te doen, is het aantrekken van een paar korte donkergrijze sokjes.
Vervolgens zijn m'n kniekousen compleet, en klaar om de hele dag te dragen.
Ondanks alles staat vast, dat je doorgaans heel veel aanspraak en leuke of verbaasde vragen en reacties hebt,
als je in de lente of de zomer met je bijzondere kniekousen in een Capri jeans door de stad loopt, of op een terrasje zit. ;-)
Hierboven zie je een foto van mij, met m'n getatoeëerde geblindeerde benen.
Later zou ik m'n 'dichte' benen beschouwen als zijnde voorzien van een paar strak zittende lange zwarte kousen.
Zoals je uit het @casema.nl mail adres kunt opmaken, heb ik het steunkous-deel van m'n kniekousen
al heel erg lang in m'n bezit, nl. sinds 1994.
Gehoor verlies
Nu is LPG nogal venijnig spul, vooral als je het wilt vervoeren over langere afstanden.
Zo moet het bewaard worden bij 120 graden onder nul. Omdat te bereiken waren er drie manshoge compressoren nodig.
Die machines produceerden bij vollast een geluid van ruim 100 decibel.
Uiteraard had ik als pas afgestudeerde snotneus van de zeevaartschool niet het benul om
gehoorbescherming te gebruiken, als ik de machinekamer binnen liep.
Ook hadden we op de brug ( ik was stuurman ) een geluidsinstallatie van twee keer 800 watt stereo,
zo konden we ook tijdens een orkaan naar de Top 40 luisteren......
Een gigantische gehoorbeschadiging op latere leeftijd was het resultaat.
Graag wil ik de lezer van deze website attent maken op de documentaire, welke mijn vriend Joost gemaakt
heeft over pesten in verband met gehoorverlies, , kijk hier onder, of
klik HIER om een kijkje te nemen, en eventueel een donatie te doen. ( Aktie is gesloten )
NB. Inmiddels is de docu van Joost gereed, klik HIER om deze te bekijken.
Persoonlijk ben ik van mening, dat Joost een puik stukje werk heeft afgeleverd.
<<<<<-------------------------------------------------------------------->>>>>
Wil je nog wat meer plaatjes van m'n bijzondere kniekousen bekijken, klik dan HIER voor een foto-album.
Mijn Tattoo-artist is Leroy van Veen van Unitytatu. Je kunt hem SMS'en op +31 6 2930 9095, of mailen; unitytatu @ gmail.com
Sommige mensen vinden mij een kletskous, of een babbelkous.
Enkelen vinden mij een zeurkous.
Gelukkig ben ik niet getrouwd met een blauwkous .
Zo nu en dan wordt ik "Ruben Zwartkous" genoemd. ;-)
Met Facebook, Facebook 2e account, TikTok, Instagram,
Instagram 2e account, en Twitter, heb ik de kous op m'n kop gehad.
Voor mij is nu de kous af.
Wil je het naadje van de kous weten ? Hieronder staan mijn kontaktgegevens !
Dit mijn "Digitale Visitekaartje" op Internet, met gegevens van mij, zodat je kontakt met me kunt opnemen, als je dat wilt.
Greetz, Ruben.
|